Önder Arslan

Önder Arslan

[email protected]

Örümcek İnsan...

21 Ekim 2019 15:52

Ağ’lıyor, bir bir her yanını…
ağ örerken merkezine kendini koyuyor.
Her şey öylesine anlık, öylesine kolayca gelişiyor ki, hızını düşünmüyor…
etkiler çok, etkiler yoğun, an be an dıştan veriler geliyor, zihni keyfi derleyen.
Kendi etkisinin farkına varmıyor.
Kurguluyor.
Kaygı, tasa, sevinç, aşk… 

Kurgu üstüne kurgu… 

İplerle dolu bir alan.
Herkes öyküsünün kurgusunda.
Özne iken eylem olduğunu sanıyor,
Yükleniyor insana dair tezat olan ne varsa yüreğine.  

-Örümceklerrrrr!
diye haykırıyor hemcinsine…

***

Oysa örümcek, ağını örerken merkeze kendini koymuyor.
Her şey öylesine zamana yayılmış, öylesine sindirilmiş ki, damıtılmış dostluğu var, ağı ile…
Etkiler çok, etkiler yoğun, dıştan hiç veri gelmiyor, yüreği ona yön veren.
Kendi etkisinin farkında.
Kurgulamıyor.
Direnmiyor hayallerine.
Ağında kaygı var, tasa var, aşk var…
Duygu üstüne duygu…
İplerle boşluk dolduruyor.
Boşluğu küçümsemiyor.
Ses veriyor boşluğa, geri dönmesini bekliyor.
Herkes öyküsünde yaşıyor.
Özne örümcek, yüklem yaşadıkları…

-İnsanlarrrrrrrr! diye haykırmıyor bile, kendi doğasındaki hemcinsine.

***

Örümceklere seslenişi yankı bulmuyor.

Yine de ağ’lıyor her bir yanını…
ağ örerken merkezine kendini koyuyor.
Her şey arapsaçına dönüyor.
Ne içinde kalabiliyor, ne dışında olabiliyor.
Ağı ile oluyor, ama ağ bile olamıyor.
Ağı ile iç içe, ağı ile beraber.
Kendini yüklem sanırken, bir özne, bir de nesne kalıyor geriye.
Nesne ile özdeşleşiyor.
Ağı üzerine yıkılıyor, kurgusunun esiri oluyor…
Ölüyor,
Tüm avadanlıkları dört göz oda yüreğinde. 
Özne iken belirtisiz bir nesne oluyor kendi öyküsünde.

Yeminli duyguları bir bir içine çörekleniyor,
Yaşam denen simyasında.
Çökelti oluyor kimyasında,
Ve bir nesne,
Geri dönüyor, hiç bilmediği geldiği yere.

Ağlıyor,
Kim bilir,
Ardı sıra kimler ağlıyor.

Yorumlar

DİĞER YAZILARI

E-bültenimize abone olarak en son bilgilere ve haberlere ulaşabilirsiniz.